Ενόψει της 28ης Οκτωβρίου, φιλοξενούμε στη Λεόντειο Σχολή Αθηνών τη μουσειοσκευή του Μουσείου Μπενάκη «Βούλα Παπαϊωάννου, εικόνες απόγνωσης και ελπίδας, 1940–1960».
Με τη βοήθεια της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών του Γυμνασίου μας, κ. Κατερίνας Καλφόγλου, οι φωτογραφίες εκτέθηκαν στον χώρο της Γραμματείας μας από την αρχή της εβδομάδας. Την Πέμπτη 22/10, μαθητές και μαθήτριες από την Α΄ Γυμνασίου έως τη Γ΄ Λυκείου επισκέφθηκαν την έκθεση και συμμετείχαν σε μια συζήτηση γύρω από τη φωτογραφία, την Ιστορία και τη μνήμη.
Πώς επιλέγονται τα έργα μιας έκθεσης; Πώς στήνεται αυτή; Τι προσέχουμε σε μια φωτογραφία και τι αποτυπώνει ο φακός της Βούλας Παπαϊωάννου;
Ο λιμός της Αθήνας, το Δίστομο, τα Δεκεμβριανά, αλλά και η ανασυγκρότηση ζωντάνεψαν μέσα από τις εικόνες της. Πτυχές της ιστορίας ενός τόπου που δοκιμάστηκε σκληρά, του τόπου μας, όπου όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν ήταν πάντοτε αυτονόητα.
Στο φωτογραφικό λεύκωμα που έστειλε στο εξωτερικό, η ίδια επέλεξε ως προμετωπίδα τους στίχους από τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη:
«τί με χρὴ σιγᾶν; τί δὲ μὴ σιγᾶν; τί δὲ θρηνῆσαι;»
«Τι πρέπει να αποσιωπήσω; Τι να μην αποσιωπήσω; Και τι να θρηνήσω;»
Η διεισδυτική, ανθρώπινη ματιά της και η αξιοπρέπεια των ανθρώπων που φωτογράφισε, ακόμη και μέσα στις κακουχίες, μας πρόσφεραν ένα διαφορετικό μάθημα: μνήμης, ανθρωπιάς και ελπίδας.
